Supervisie is een bekend begrip in veel organisaties. Professionals gebruiken supervisie om stil te staan bij hun werk, te reflecteren op situaties en zich verder te ontwikkelen in hun beroep. Toch is niet elke vorm van supervisie hetzelfde.
Bij Cathan werken we met ervaringsgerichte supervisie. Regelmatig krijgen we de vraag: wat is daar eigenlijk anders aan?
In deze blog leggen we dat verschil uit.
Supervisie: reflectie op het werk
In veel vormen van supervisie ligt de nadruk op het gesprek over het werk. Je bespreekt situaties die je hebt meegemaakt, onderzoekt welke keuzes je hebt gemaakt en kijkt samen met de supervisor naar alternatieven of nieuwe perspectieven. Het is een waardevolle manier om je professionele handelen te verdiepen en bewuster te worden van patronen in je werk.
Tegelijk merken veel professionals dat inzicht niet altijd automatisch leidt tot verandering. Je kunt begrijpen waarom een situatie lastig was, en toch in een volgende vergelijkbare situatie opnieuw hetzelfde reageren. Alsof weten en doen niet helemaal samenvallen.
Waar ervaringsgerichte supervisie begint
Ervaringsgerichte supervisie begint precies op dat punt waar het denken alleen niet meer voldoende is. Naast het verhaal over wat er gebeurde, ontstaat ruimte voor wat er tijdens het werken in jou gebeurt. Wat je voelt in het contact met cliënten of collega’s, waar spanning ontstaat, wanneer je jezelf terughoudt of juist extra gaat sturen. De aandacht verschuift van alleen het analyseren van situaties naar het onderzoeken van de ervaring zelf.
Het hier-en-nu als werkplek
Dat betekent dat het supervisiegesprek niet alleen gaat over het verleden, maar ook over het hier en nu. Terwijl je een werksituatie beschrijft, kijken we samen wat er op dat moment in het gesprek gebeurt. Welke gevoelens of gedachten zich aandienen, welke neiging tot handelen voelbaar wordt. Vaak blijkt dat de dynamiek die je beschrijft, zich in kleine vorm opnieuw laat zien in het supervisiecontact. Daardoor wordt zichtbaar wat eerder impliciet bleef.
De inspiratie: de benadering van Kempler
Deze manier van werken is geïnspireerd op de ervaringsgerichte benadering van Kempler, waarin contact, bewustzijn en aanwezigheid centraal staan. Niet om het werk ingewikkelder te maken, maar om het juist dichterbij te brengen. Wanneer je je bewuster wordt van wat er in het moment gebeurt, ontstaat er vanzelf meer ruimte om anders te reageren.
Nieuwe ervaring mogelijk maken
Ervaringsgerichte supervisie is daarmee niet alleen een plek om terug te kijken, maar ook een plek waar nieuwe ervaringen kunnen ontstaan. Waar je kunt onderzoeken hoe je als professional aanwezig bent in contact met anderen, en hoe kleine verschuivingen daarin een groot verschil kunnen maken in je werk.